Türkiye-İsrail ilişkileri (1) 
 Hasan Celal GÜZEL - RADİKAL  
   
Medyanın haklı olarak ‘Alçak Diplomasi’ şeklinde değerlendirdiği İsrail Dışişleri Bakan Yardımcısı’nın yaptığı rezillikler ve İsrail Dışişleri Sözcüsü’nün, ‘Türkler, İsrail’e ve dünyanın en ahlâklı ordusuna vaaz verecek son kişiler’ demesi, aslında İsrail’in bütün tarihiyle tezada düşen bir dönüm noktasından geçtiğini göstermektedir. Zira, Yahudilerin tarihlerini inceleyecek olursanız, herkesin onlara sırt çevirdiği, ayrımcılık yaptığı ve zulmettiği en zor dönemlerde, Türklerin Yahudilere sahip çıktığını ve onları himaye ettiklerini görürsünüz. İlk Çağ’da, Orta Çağ’da, Yakın Çağ’da bu hep böyle olmuştur.
Lâkin bu son olaylardan anlaşılıyor ki, bazı ırkçı Yahudiler, aşağılık kompleksinden (inferiorite) kaynaklanan bir tepkiyle Türkiye’ye ve Türklere dil uzatmaktadırlar. Yahudi milletinin ve İsrail halkının dostluk duygularıyla çelişmeye düşen ve iç siyasî hesapların da etkili olduğu bu tepki, ne yazık ki uluslararası ilişkilere bir ‘tarihî nankörlük’ olarak geçecektir.
Büyükelçimize reva görülen muameleyi düşünürken aklımıza Ömer Seyfettin’in ‘Pembe İncili Kaftan’ hikâyesindeki Şah İsmail’e elçi olarak gönderilen
Muhsin Çelebi geldi. Kendisine oturacak yer gösterilmeyince, pembe incili kaftanını çıkarıp nasıl üzerine vekarla kurulduğunu, sonra da kaftanını almadan döndüğünü hatırladık. Buna mukabil, Büyükelçimizin, niçin çağrıldığını tahmin ederek hazırlıklı olması gerekirken gafil avlanmasını, kapıda beklemesini, alçağa oturmasını ve oradan tepkisiz ayrılmasını, Muhsin Çelebi’nin torununa yakıştıramadık.
***
Peygamberimiz Hz. Muhammed dışında, hemen bütün peygamberlerin niçin ‘İsrailoğulları’ndan geldiğini hiç düşündünüz mü?... Kurân’ı Kerîm baştan sona, Allah’ın ‘Ya Benî İsrâil!..’ hitabıyla doludur. Yahudiler, ikibin yıl önce Filistin’den sürülmüşlerdi. Tam ikibin yıllık bir mâceradan sonra, 1948 yılında ‘İsrail Devleti’ kuruldu ve bütün dünyaya dağılmış bulunan Yahudiler İsrail’de toplanmaya başladılar. Hâlen dünyadaki tahminen 28 milyon Yahudinin 7 milyonluk kısmı, yani dörtte biri İsrail’de yaşamaktadır. Diğer semavî dinlerden farklı olarak Musevîlik ırk-din olma özelliği taşır; yani ırken Yahudi olmayanın Musevîliği pek mümkün görülmez.
Tarihte büyük bir imparatorluk kurmuş olan Hazar Türkleri’nin (Karaimler ) bir kısmı 9. yüzyıl başlarında Musevîliği kabul etmişler, ancak Yahudi asıllı Musevîlerden tamamen farklı ve serbestiyetçi bir uygulamada bulunmuşlardır. Ünlü yazar Arthur Koestler’in ‘Onüçüncü Kabile’ isimli kitabında Musevî Türkler anlatılır. Bir rivayete göre, Hitler Nazizmi tarafından jenoside tâbi tutulan Yahudilerin büyük bir kısmı Türk asıllıdır.
Bizim tarihimizde hiçbir ırka ve dine karşı düşmanlık yoktur. İslâmiyette ırkçılık yasaklanmıştır. İslâmı en iyi anlayan ve uygulayan Türkler, Hıristiyan Batı’nın antisemitizmine ve Ortadoğu ülkelerindeki ideolojik Yahudi düşmanlığına kapılmamışlardır. Bilâkis, Uygur, Hazar, Selçuk ve Osmanlı dönemlerinde Yahudiler hep himaye görmüşlerdir. Cumhuriyet döneminde de İsrail ile iyi ilişkiler kurulmasına itina edilmiştir.
II. Beyazıd’dan itibaren, Hıristiyan engizisyonu’ndan kaçarak Osmanlı’ya sığınan Yahudiler hakkındaki aynı isimli kitabında Campanella, Osmanlı Devleti’ni ‘Civitas Solis’ (Güneş Ülkesi ) olarak tavsif etmiştir.
Vatansız geçen uzun asırlardan sonra Yahudiler ‘arz-ı mev’ûd’ (vaad edilmiş topraklar) olarak kabul ettikleri Filistin’e, 19. asrın sonundan itibaren yerleşmeye başlamışlardır. Arz-ı mev’ûdu, bütün Ortadoğu coğrafyasına yaygın şekilde düşünen ve dünyada bir Yahudi hâkimiyetini esas alan ‘Siyonizm’in kurucusu Teodor Herzl, Sultan Abdülhamid Han’dan bugünkü İsrail topraklarını satın almak istemiş fakat bu talepleri kesin şekilde reddedilmiştir. Bazı tarihçiler, II. Abdülhamid’in hâllinde ‘Yahudi parmağı’ olduğu görüşündedirler.
***
İsrail’in dünyadaki varlığını bir aysberge benzetebiliriz. Dünyanın en büyük para, banka, sermaye ve finans çevreleri ile en yoğun basın-yayın, televizyon, iletişim, kısaca medya kuruluşlarında Yahudi hâkimiyeti, en azından ağırlığı, bilinen bir gerçektir. Bugün ABD’de, -özellikle de finansman ve medyanın merkezi olan New York’ta- İsrail’den daha fazla sayıda Yahudi yaşamaktadır ve ABD’nin finans ve medya çevrelerinde büyük ölçüde hâkimiyet kurmuşlardır. Buna karşılık Amerika’nın temelini teşkil eden WASP (White, Anglo-Sakson, Protestant), bu egemenliğin yükü altında edilmektedir.
Bugün ABD, bir ‘WASP-Yahudi’ koalisyonu tarafından yönetilmektedir. Ancak, sön dönemde WASP’ın dizginleri ele geçirmeye başladığı müşahade edilmektedir.
Bunu inkâr etseler de, Siyonizm’in İsrail’in dış politikasında tesiri büyüktür. İsrail’in saldırgan tutumu, sadece kapıldığı paranoya ve kalestrofobi ile izah edilemez. Bu tutumun altındaki diğer bir unsur da hiç şüphesiz Siyonizm, yani Yahudilerin, arz-ı mev’ûd’un sınırlarını çok aşan ‘dünya hâkimiyeti’ sevdasıdır.